kimsesiz bir ayaz düşer
bu şehrin sokaklarına
kalemi tutulmuş bir şairin
şiirleri kadar kimsesiz…
yüzünü çevirmiş bir gölge düşer
yalnızlığın karanlık yanına
ve sen…
beni yok sayışına
çıkmaz bir sokağa
öylece bırakıp beni
gidiyorsun…
şimdi söyleyecek sözü kalmamış
ve aklımın sen yanlarından
çıkardığım üç beş anı
nefesim oluyor
bu sonrası olmayan gecede…
sonra
tüketilmiş bir sevdaya
şiirler yazan bir şairdi dersin
tükendiğinde nefes…
sus istersen
sus ki… sana yetim bir düşte olmasın
