bu yokluk kanadıkça büyür sevgili
içinde devrilince bir bulut
ellerim sırılsıklam bir şiir olur
sonrasında ben
kopkoyu bir yalnızlık bırakırım
avuçlarıma
şimdi adresini yitirmiş bir gözyaşı
sorar beni aynalardan
baksan da göremezsin
durduğun gecenin ötesinden
şimdi şehirler kaybolur içimde
kaldırımlarda ayak izleri çığlık çığlığa
kokun düşer gölgesiz bir geceye
ve ben yine yorgun bir mısrada susarım…
ve sana beş kala durur yelkovan
bu yokluğun öbür yanında
sensizliğin durduğu zaman
bütün kavgalardan yenik çıkarım
yüzüm yüzüne yabancu
kangrene durduysa yara
kanamaz sevgili
acıtmaz
ölmek dediğin nedir ki
sensizliğine alışmak
şimdi arta kalan nefesim sensin
sen gel…
ŞAHBEYİT
FATİH ŞAHİN IŞIK
