Ben bu şehri bilmem
Yağmurunu, güneşini…
Nasıl geçer bu zemheri?
Nasıl büyütülür baharda çiçek?
Nasıl yaşanır?… Bilmem…
İstasyonlarda boğulur çığlıklarım
Yarım kalır çayımız
Suya düşen bir karanfil gibi,
Sen gidersin,
Ben, kalırım…
İhanet etmiş,
Ve terkedilmiş bir sevgilidir şehir
Yalnız hatıralarda sevilir, kaçamak
Her yer sislidir artık,
Her susuş şiirdir
Ki, beni böyle garip, böyle yarım,
Böyle daha şair bırakıp,
Sen gidersin
Ben n’olurum…
İşte hayat, işte şehir, işte ben…
Yağmurlu istasyonlarda,
Dönüşsüz bir yolcuyu nasıl beklerim?
Nasıl dayanırım rüzgarlı sabahlara?
Savrulur yapraklarım,
Ayaza düşer çiçeklerim
Sen gidersin,
Ben,
ÖLÜRÜM…
