üşüyorum
çünkü sen yoksun
ne vakit bir ayaz düşse şehre
gittiğin uzaklarda kayboluyorum
buz gibi bir karanlıktan düşüyorum
donuyor içimde
son gidişin
dervik cümleler saklıyorum ceplerimde
sana şiirler söylerken yakalanıyorum
ve yokluğunu, yalnızlığı
koyup bir gölgenin peşine
senli düşler sürüyorum
bu acının üstüne
ne vakit bir ayaz düşse şehre
üşüyor ellerim
yenik düşüyorum
ve kendime azalırken
sana çoğalıyorum
üşüyor ellerim
gidişine susuyorum
senli bir resim saklıyorum
bir sigara sarıp
karanlığın en ortasına savuruyorum
sen bilmiyorsun
sesimde susmayı öğreniyorsun
sen şiir sanıyorsun
üşüyorum
çünkü sen yoksun
ŞAHBEYİT
FATİH ŞAHİN IŞIK
